Diederik of Lodewijk? – Waar blijft Corbyn?

 6 december 2014 was ik in de oude Lage Landen al sceptisch over een mogelijke revival van de geneoliberaliseerde PvdA. Nu, herfst 2016, is het beeld zo mogelijk nog tragischer dan toen. Vooral omdat er geen behoorlijk sociaaldemocratisch alternatief is voor de Nederlandse kiezer.

Toch bestaat zo een model voor een 21ste-eeuwse sociale economie wel degelijk. Duitse, Britse en andere onderzoekers ontwikkelen dat model actief, bij voorbeeld in Social Europe dat dagelijks goed onderbouwde artikelen brengt.

Pogingen van bij voorbeeld Adri Duivesteijn om het PvdA program te moderniseren, liepen vast. De partij liep leeg als een lekke band. De armoede wordt geïllustreerd als je ziet dat Myrthe Hilkens die zich vol walging afkeerde van Samsoms praktijken, de fractie en de partij verliet, nu werd gevraagd om aan het partijleidersverkiezingscircus mee te gaan doen. Wat ze openlijk weigerde.

Lodewijk Asscher aan wie ik eerder nog een soort benefit of the doubt toekende, ontpopte zich tot een xenofobe fatsoensrakker die Turken en Marokkanen collectief in het verdomhoekje zet. Als Diederik me al niet uit de partij verjaagd had, zou Lodewijks laffe en ongefundeerde beschuldiging van antisemitisme tegen Breedveld en Hassnae dat wel gedaan hebben.

Ik hoop dat er nu een Nederlandse Jeremy Corbyn opstaat, die zich naast de twee topkandidaten en tussen onverantwoordelijke gekken als Monasch en Staal, kandidaat stelt voor een modern sociaaldemocratisch program dat de gemarginaliseerde immigranten bij Denk, de verangstigde dorpsbewoners van Geert, de kelderbewonderaars van Thierry, enz terugvoert naar gezamenlijke emancipatoire sociale actie.

Dan zal ik graag 2 euros betalen en honderden mensen mobiliseren om hetzelfde te doen. Wij kunnen dat toch veel beter dan oplichter Jan Roos?

En dan nu mijn artikel van 2014 in De Lage Landen (Old):

Augustus 2014 was het al duidelijk. Diederik Samsom produceerde een vaag verhaal in de pers, dat het nu allemaal beter ging maar dat helaas de vliegtuigramp in Oekraîne dit mooie bericht wat versluierde.
In september volgde zijn optreden voor de PvdA-partijraad, waarin hij als enig argument opvoerde dat zijn gehandicapte dochtertje zoveel zorgen aan hem baarde. Je kon het weten: Deze man is uitgepraat en moet met spoed ergens worden opgenomen.
Ik begon het heel zielig te vinden. Didi meeent het goed op zijn manier. Steunde de sociaaldemocratie vanaf het begin van de vorige eeuw op nuchtere belangenbehartiging van de werkers en op ondersteuning van ouderen, zieken en leerlingen in het onderwijs – na de definitieve afschudding der ideologische veren restte slechts de methode – Greenpeace. Die houdt in, dat goedgeklede jongemannen en -vrouwen een verkeerde boortoren beklimmen, een spandoek ophangen en met de Shell of de BP een compromis sluiten over de hoofden van de belanghebbenden heen.

Ik zal jullie wat vertellen: Bij SOCIALE problemen werkt dat niet. De sociaaldemocratie gaat over EMANCIPATIE, in de ruimste zin van dat woord. Emancipatie is een proces dat gaat over verwerving van zelfstandigheid en collectieve macht. Dat kan plaatselijk zijn (een stadswijk) maar ook gender-bepaald (vrouwenemancipatie) of versterking van allochtone gemeenschappen. Dergelijke emancipatie komt in het Greenpeace boekje niet voor. Enthousiasme wordt verwacht van de individuele TV-kijker die juicht bij de capriolen van de geüniformeerde Greenpeacers en dan zijn portemonnee trekt. Of niet.
In de sociaaldemocratische politiek werkt het zo niet. Of het nu Wouter Bos of Diederik Samsom is die met bossen rozen langs de deuren gaat, de kiezers verwelkomen hen beleefd en doen vervolgens wat ze willen.
Over de hoofden van de eigen fractie en van de eigen partij heen een dealtje sluiten met Teeven om tegen een belastingverlichting ad 200 miljoen voor de meer bemiddelde VVD-kiezers een paar kinderen meer te laten vallen onder een kinderpardon, dat is niet sociaaldemocratisch, dat is Greenpeace elite-praktijk.
Daarom zal Diederik volgende week of volgende maand, of anders na de Statenverkiezingen in maart 2015 verdwijnen. De PvdA in opperste verwarring achterlatend.

(Dat klopte helaas niet, hr 23/10/16)

Het artikel van december 2014 gaat verder:

Dan komt Lodewijk. De teflon politicus Lodewijk Asscher.
Asscher is geen socialist, maar een vrijzinnig liberaal. Als zodanig is hij helemaal geen slechte. D66 zou erg blij met hem zijn. Anders dan Job Cohen, die sociale aktie zocht, zelfs met de SP, en die vertrouwde op binding van onderop, maakt Lodewijk Asscher zich tot heraut van de wetshandhaving.
In Amsterdam zag hij als wethouder voorbij aan de dynamiek van de prostitutie en voerde een regime van onderdrukking in. Met negatief resultaat voor de sekswerksters en toename van de macht van het pooierschap. Nu voert hij een vergelijkbaar beleid ten opzichte van de zelforganisaties van geîmmigreerden. In een abstract wettelijk kader van assimilatie lijken zelforganisaties een belemmering. Maar in de sociale dynamiek zijn dergelijke organisaties juist vaak een brug naar emancipatie.

Lees hier verder.

En weest gezegend in deze donkere nacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *