Wilders wil geen program maar een #pogrom

imageBij de schandelijke “program” (=Pogrom) tekst van Wilders die het AD dit weekend voorlegt aan ons oordeel heb ik het volgende met u te delen.

De rechtse VVDer Geert Wilders betuigt alleen lippendienst aan uw zorgen over werkloosheid, afbraak van sociale voorzieningen, pensioenen, onderwijs en veiligheid, als hij die (volstrekt ten onrechte) kan toeschrijven aan “de Islam”, de immigranten tot in de derde generatie en aan “linkse landverraders” zoals ik.

Het hetzbericht dat Wilders in het AD van zaterdag 5 november mocht publiceren als “uitwerking” van zijn A4 manifestje, is geen partijprogram waarover PVVers hebben gestemd. Noch bevat het een enkel concreet beleidsplannetje dat je aan een verkozene zou kunnen toevertrouwen. Het is een verzameling ongefundeerde beschuldigingen aan het adres van moslims uit de Levant en Noord Afrika en christenen uit oost Europa bedoeld om een gewelddadige reactie tegen hen uit te lokken. Zonder daar openlijk toe op te roepen.

Beschaafde Nederlandse verkiezingsprogramma’s, beleidsprogramma’s en regeringsnota’s geven aan wat men wil bereiken, hoe, waarom, langs welke weg en hoeveel het kost. Een goede democratische traditie, zou je zeggen. Dergelijke teksten vergen ook instemming, amendementen enz. van de achterban. Daarvan is bij Wilders geen sprake. Hij vervangt het “wij” systematisch door “ik”. En het gaat alleen maar over de veronderstelde ambitie van “de” Islam om van alles met u te doen wat vies en voos is.

ik heb een beetje ervaring met het ontwerpen, bediskussiëren en democratisch vaststellen van èchte beleidsprograms.

– Ik schreef 1973 het Analyse en Beleidsplan van de PSP.
– In 1983 de regeringsnota “Buitenkans” die werd uitgevoerd tot 1988 als het succesvolle probeemcumulatiegebiedenbeleid (pcg) in stedelijke achterstandswijken.
– In 1990 een program voor de gemeenteraadsverkiezingen van de Amsterdamse PvdA met als focus werkgelegenheid.
Ze werden alledrie aangenomen respectievelijk na discussie door partijcongres, tweede kamer en districtsvergadering.

Mijn programmas waren democratisch, steunden op de ongeëxploiteerde energie van gemarginaliseerde mensen, maar ook realistisch: de overheid kan niet alles en zeker niet op korte termijn.

Ze overtuigden in 1973 de meeste pacifisten van de PSP om hun horizon te verbreden en joegen de meeste voorlopers van de Internationale Socialisten (Proletarisch Links) naar hun zelfgekozen sektarisch isolement.
Dat kwam doordat de tekst intensief werd besproken in een democratische partij-organisatie. Een echt partijprogram is een beleidsplan. Het geeft zo realistisch mogelijk aan, welke weg te bewandelen op lokaal, nationaal en internationaal nivo.

Een ander program dat ik in 1982/3 maakte was de nota “Buitenkans” die beoogde een radicaal andere koers te geven aan wat toen het Minderhedenbeleid heette. Het ging om integraal beleid op stadswijknivo, dus het kon en moest alles betreffen: van onderwijs, plantsoenonderhoud tot veiligheid. Het kabinet (Lubbers) verbood aanvankelijk om het stuk naar de Kamer te zenden, omdat het zich begaf op het terrein van andere departementen dan Binnenlandse Zaken. Dank zij attente journalisten vond het toch zijn weg naar het parlement. De essentie was, dat integratie niet alleen het probleem is van de nieuwkomers, maar ook van de autochtone bevolking. Dus dat die laatste ook moest worden begeleid. Wat in sommige gevallen glorieus lukte als de gemeente meewerkte. Dat vervolgens door Bolkestein, … en laatstelijk Asscher de last van de integratie weer uitsluitend op de schouders van de immigranten werd gelegd maakt me niet bepaald gelukkiger. Maar dat is een ander verhaal. Dat van Wilders is erger en daarop komen we hieronder nog terug.

Mijn derde succesvolle programmatische poging was in 1990, PvdA, Amsterdam. Tegen de zin van het nogal neoliberale districtsbestuur in, aanvaardde de vergadering in Artis met grote meerderheden mijn verkiezingsprogram ontwerp, met nadruk op werkloosheidsbestrijding en integratie van immigranten en mensen met een handicap. Het program bevatte realistische budgetten en stimulering van lokaal zelfbeheer. Het werd niet uitgevoerd en ik emigreerde walgend naar Europa.

Ik weet dus hoe je mensen kunt stimuleren om risicos aan te gaan en zelf verantwoordelijkheid te nemen.

Maar je kunt natuurlijk ook als program voorstellen om #pogroms tegen vreemdelingen te beginnen en dat ome Geert dan zal zorgen dat alles weer wordt zoals het bij opa en oma was.

Belangrijk is dat de egocentrische Wilders-tekst in het Algemeen Dagblad aan geen enkele van de criteria voldoet die ik voor een democratisch beleidsplan essentiëel vind. De man repeteert angst- en haatzaaiende teksten over een soort superieure roeping van de “Nederlander” tegenover de boze buitenlander. Zonder specifiek te willen worden. Maar als hij de mensen zo ver heeft opgestookt dat ze agressief worden, trekt de held zijn handen ervanaf. Geen openlijke steun van de PVV voor de zwaar gestrafte Enschedese brandbommengooiers naar een Moskee bij voorbeeld. En de bewondering voor de “daar moet een piemel in” roepers werd schielijk ingetrokken.

Toch is het Wilders “program” niets minder dan een klammheimliche oproep tot POGROM!

Wat is een pogrom oproep?
Russische, Poolse, Oekraïense boeren werden opgezet tegen hun Joodse buren met horrorverhalen over een joodse wereldsamenzwering die verantwoordelijk zou zijn voor hun problemen. Afschuwelijke genocides waren het gevolg in die oosteuropese gebieden in het begin van de twintigste eeuw.
Wilders doet niet anders dan zo een fantastische samenzwering propageren. Stiekem. Onder dekking van een “vrijheid van meningsuiting” die hij niet gunt aan anderen.
Op 9 november aanstaande herdenken we de door de Nazis gemoderniseerde #pogrom in de vorm van de Kristallnacht 1938.
Een goed moment om na te denken over de hitsers die stiekem hopen op een Nederlandse anti-moslim pogrom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *