Vrouwenbevrijding – hoe de tweede feministische golf Nederland veranderde

Het is tegenwoordig bon ton om de vrouwen-emancipatie belachelijk te maken. Poetin-agitpropper Wierd Duk van het Algemeen Dagblad trachtte vergeefs de millioenensterke vrouwenprotesten tegen Trump te reduceren tot een fotootje van een pro-sexwerkers manifestatie in 2013.

Ja er waren uitwassen. Wie niet lesbisch was werd uitgekotst in het Amsterdamse vrouwenhuis in de jaren 74/75. Maar overal in het land kwamen vrouwen bijeen en eisten respect. Respect dat ze hebben gekregen. Al is het nog lang niet genoeg. 

Bij solidaire mannen heerste verwarring en frustratie. Mannenpraatgroepen gingen onder in geklaag: “Ik doe de vaat. Ik voed de baby en ik plas zittend. Wat moet ik nog meer?” Wat mannen nog meer zouden hebben moeten doen was gewoon: Vrouwen aanvaarden als gelijken, bijzondere gelijken, met een eigen bijdrage. Op het werk, in de straat en thuis.

En dan heb ik het nog maar alleen over de mannen die vonden dat ze openstonden voor vrouwenemancipatie. De meeste mannen waren dat niet. Ja, respect voor de VVD mevrouw die de Islam veroordeelde was algemeen, totdat de bewaking van Ajaan Hirsi Ali de andere bewoners van haar Haagse flat teveel werd en mevrouw door de regerende VVD-staatssecretaris werd verbannen.

Intussen blijft er een kloof tussen wat algemeen wordt verkondigd als “christelijk-joods-verlicht” en de werkelijke positie van de vrouw in Nederland. Vrouwelijke directeuren, hoge ambtenaren, onderneemsters zijn schaars in Nederland, vergeleken met de Scandinavische landen. Een vrouw als MP is hier nog niet voorgekomen.

Daarom denk ik dat in dit land een derde feministische golf nodig is. En dat solidaire mannen dat moeten steunen. Zonder onze vrouwen, blond of anderszins, gaat het niet. We laten Wilders toch niet “onze” vrouwen onderwerpen aan tribalistische vooroordelen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *