Bulgarije – Besmeurde Parel in de Kroon van de EU? [1]

Ongeveer mijn laatste taak als emancipatie-aanjager in achterstandsgebieden was in Roemenie en in Bulgarije. We spreken 2006-2008. Ik was onafhankelijk adviseur en manager van projecten met EU-steun. Mijn werk sinds het begin van de negentiger jaren in diverse landen, vanuit mijn basis Brussel.

Emancipatie bevorderen is niet een verklaard EU-doel. Nationale- en locale autoriteiten dienen ermee akkoord te gaan en het in te passen in meerjarige projecten die, naast fysieke en sociale ontwikkeling, ook integratie van verschillende bevolkingsgroepen, onderwijs en culturele ontwikkeling inhouden.

Als adviseur en planner van lokale “integrale” benadering kon ik vaak ook Europese bijdragen helpen mobiliseren. Die kwamen uit het EU Fonds voor fysieke ontwikkeling (renovatie van woningen, wegen, enz.), uit het Fonds voor Sociale Ontwikkeling en uit fondsen voor culturele enzovoorts zaken. Dat was niet alleen financieel nuttig, maar dat gaf ook, als het goed ging, de projecten een zekere onafhankelijkheid van wisselende lokale prioriteiten en omstandigheden.

Maar de verleiding en mobilisering van het lokale was niet genoeg. Europese bijdragen worden uitsluitend verleend op voorstel- en onder controle van nationale overheden. Die laatste moet je dus meekrijgen en dat is vaak een surrealistisch gebeuren.

Immers, een meerjarig ontwikkelingsproject in een achterstandsgebied is niet bepaald “seksie”. Het levert geen glimmende juichfolders op die je aan EU-commissarissen, EU-parlementariers en KPMG onderzoekers kunt laten zien. Toch kan het duizenden mensen losrukken uit hun isolatie en inertie. Elkaar steunend in het zoeken en vinden van arbeid, in ondernemen en in het hun kinderen op het juiste spoor zetten.

In Nederland is deze benadering verguisd naar aanleiding van het “pracht-“ en “kracht-“wijken project van minister Vogelaar (PvdA) in het derde kabinet-Balkenende. Ondanks het feit dat volgens een CBS onderzoek de benadering succesvol was. De latere Amsterdamse burgemeester, de intussen heilig verklaarde Eberhard van der Laan, redde als haar opvolger nog een beetje van wat er verloren dreigde te gaan.

Ikzelf, zei de gek, stond als ambtenaar van BiZa in de jaren 1983-88 aan het begin van de Nederlandse versie van deze politiek in 18 gemeenten en ruim dertig achterstandswijken. Dit is een verhaal dat het verdient nog eens uitgebreid te worden verteld met eer aan wijlen de eerste directeur minderhedenbeleid Molleman en aan de projectmanagers die het uitvoerden in steden als Groningen, Den Haag, Rotterdam en Arnhem. Maar dat voert hier te ver.

Om allerlei andere redenen, die hier ook te ver voeren, ontdeed Nederland zich van mij zo rond 1990 en kon ik met gelijkgezinde (ex-) collegas uit andere EU-landen een Europees platform starten dat de integrale achterstandsgebieden-benadering ontwikkelde en bevorderde overal waar mogelijk. Ik werkte in het UK, Frankrijk, Belgie en Duitsland samen met gelijkgezinde collega’s als onafhankelijke adviseurs.

Vanaf ongeveer de eeuwwisseling deed ik daarvan verslag in www.e-urban.squarespace.com. Vanaf het jaar 2006, toen ik met pensioen ging, doofde eea langzaam uit. Maar, zoals gezegd, was Bulgarije een van mijn laatste projecten en ik ben sindsdien nogal trouw gebleven aan dit alhier vrijwel onbekende Balkanland.

Het vanuit deze achtergrond dat ik iets nuttigs zal proberen te zeggen over de reportage in het NOS Journaal “Zorgen over het meest corrupte EU-land Bulgarije” https://www.nporadio1.nl/nos-radio-1-journaal/onderwerpen/480914-zorgen-over-het-meest-corrupte-eu-land-bulgarije 

ik ben er namelijk een beetje achter gekomen bij WIE in Bulgarije die corruptie begint en HOE de EU-ambtenaren daarmee dealen en pottekijkers zoals ik vervolgens dwarszitten.

2 gedachten over “Bulgarije – Besmeurde Parel in de Kroon van de EU? [1]”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *