De moeilijke Integratie: Turken

Geert op weg naar Lepanto om de Turk nogmaals te verslaan

Vandaag kwam eindelijk de Volkskrant tot de ontdekking die ik al in 2011 in Krapuul.nl onthuld had, namelijk dat de fundamenteel christelijke Vlaamse racist Paul Beliën bevorderd was tot paardenfluisteraar van Geert Wilders.

Maar ook in de linkse grachtengordelscene is de naiveteit groot. Alle Turken in Nederland, of alle Marokkanen in dit land wegzetten als potentiele amokmakers en erger, dat doen ook mensen uit de kunstenscene, ex-Surinamers en mensen met Indonesische wortels.

Deze keer werd ik uitgedaagd door een goede vriendin uit Amsterdam, bevlogen kunstenares met een onbevlekt links gedachtengoed en gegarandeerd geengageerd met de strijd tegen Franco. “Turken moeten het maar bij zich thuis onder elkaar uitzoeken” zo meldde zij.

Ik vind daarvan dit:

Turken zijn hier terechtgekomen zoals sephardim, ashkenazim, hannekemaaiers, Friezen, Indos, Molukkers en wie weet hoeveel nog meer anderen. Ze hebben recht op een emotionele binding met het land waar ze vandaan komen. “De moeilijke Integratie: Turken” verder lezen

Jopie *1919

Op weg naar Zuigelingenzorg of dokter Blankenstijn. Jopie met baby 1941 0f 44.

Het Amsterdamse Algemeen Uitbreidings Plan (AUP) was aan het einde van de dertiger jaren aanvaard door de gemeenteraad. Zonder gekheid: Het was en is een Plan om trots op te zijn. Optimale bezonning via flatgebouwen met vier woonlagen ( de “haken” die je terugziet in Slotermeer en nog artistieker in de Bijlmermeer). En ook een rigoureuze scheiding van wonen, werken en winkelen. Ook een knappe oplossing van de Sloterdijkse verkeersknoop die veertig jaar later is uitgevoerd. “Jopie *1919” verder lezen

Hoe bangmakerij weer grip kreeg op Ons Dorp

 Klimt

Klimt

De mensheid is sowieso gedoemd, begreep ik als kind op de catechisatie van dominee Klaar in het Amsterdamse dorp Nieuwendam. Redding was slechts voorbehouden aan wie op de juiste wijze zich aan God onderwierp.  “Hoe bangmakerij weer grip kreeg op Ons Dorp” verder lezen

Boeuf Bourguignon à la Bulgare

Mes amis francophiles bulgares sont atteints de la Grippe qui règne la transition ds années 16-17 dans nos régions.

Quoi de meilleure action que de leur offrir un vrai Boeuf bourguignon préparé avec les ingrédients sains et authentiques du sol thracien?

Voici la recette: “Boeuf Bourguignon à la Bulgare” verder lezen

Sima (1923-2013)

imageDinsdagmiddag 9 april 2013 vulde de aula van het crematorium Driehuis-Westerveld zich met een bijzonder gezelschap. De mensen die afscheid kwamen nemen van Sima Sneevliet waren even zo uiteenlopend als de fasen waarin het leven van deze vrouw zich heeft afgespeeld.
Hoewel. Eén etappe was niet vertegenwoordigd. Het deel van de dertiger jaren dat Sima en haar familie doorbrachten in de Sowjet-Unie onder Stalin. Verstokte Stalinisten zijn er maar weinig meer. En zelfs onder hen, zijn er vermoedelijk maar weinigen die kunnen goedkeuren, dat de idealistische CPH-stiefvader van Sima, Swart, in 1937 spoorloos verdween als slachtoffer van de xenofobe zuiveringen onder “oude communisten” in de USSR.
“Sima (1923-2013)” verder lezen

1956: “Wij Staan Achter Israël”

November 1956. 25 cent van elke verkochte kom snert gaven Jan en Roos aan de steunaktie voor Hongaarse vluchtelingen...
November 1956. 25 cent van elke verkochte kom snert gaven Jan en Roos aan de steunaktie voor Hongaarse vluchtelingen…

Ik was 15. 4e klas Spinoza Lyceum in Amsterdam. Ik weet niet of de school toen al van de P. L. Takstraat bij de Jozef Israëlskade was verhuisd naar het nieuwe gebouw in de Stadionbuurt met zicht op de Zuidas waar het lyceum nog steeds staat.

Ik was een leergierig jongetje. Ik had de vorderingen en nederlagen van de partijen in de Koreaanse oorlog elke dag gevolgd in Het Parool. Ik begon ook al een eigen mening te krijgen. Dat Mac Arthur door Eisenhower terecht werd weerhouden van nucleair antwoord op de Chinezen in Korea, vond ik juist. Mijn vader niet, mijn moeder wel.

“1956: “Wij Staan Achter Israël”” verder lezen

Noortje

Het was 1951 of 52. Wij, leerlingen van de 4e klas van de lagere school, bewoners van de nieuwe huizen aan de rand van Tuindorp Nieuwendam, konden geen plaats vinden aan de Purmerschool van meester Aalderink. We moesten helemaal naar het eind van de Waddendijk in het Blauwezand. In het Blauwe Zand woonden communisten en het was er vaak niet pluis. Maar de Waddendijk was behoorlijk veilig. Dijkhuisjes aan de overkant van het water en bushaltes van lijn C.

Toen kwam Noortje bij ons in de klas. De klas van meester Stikker (ja, de broer van de minister!). Noortje was een paar jaar ouder dan wij, dik en verlegen. Noor was als joods kind ondergedoken geweest, had haar ouders en overige familie verloren, was in Bergen-Belsen geweest tegen het eind van de oorlog.

“Noortje” verder lezen